Çığlıklarım Duyuluyor Mu?

Günlerdir susuyorum çığlık çığlığa...Gözlerimi karanlığa bağladım, karanlık boynuma dolandı... Çığlıklar içinde böyle sessiz kalmak inan yaralıyordu ruhumu... "Canım Yandı. Yeter!" dedim düşler ağlandı... Tuzlu damlalar dökülünce hesapsızca... Tan yeri gibi ağardı feri sönmüş zavallı gözlerim... Bu sabah... "Aydınlık" olsun... Aydınlıkları özledim... Canım "Can" gibi olsun. Gücüm yetsin sabahlara... Gündüzlerim siyahlara akan bir nehir olmasın...
Ya geceler!
"Katran Karası Geceler"
Birkaç köpeğin sessizce uluduğu, rüzgarın sokaklarda koşturarak ağladığı, insanların her birinin gözlerini karanlığa kapattığı gecelerden bıktım artık... Olmasın geceler böyle olmasın.... Karanlıklardaki aydınlıklar tutsun ellerimi artık.... Gözlerim düşlere parlasın...
Biliyorum herkesi kandırabiliyorum... Ama aynaya baktıkça gözlerimi aldatamıyorum... Gözlerimin bana söylediklerine kulaklarımı sağır edemiyorum...
Bu günüm de aynı olmasın nolur.. Yine yarına ertelenmek istemiyorum... Hoş, yarın var mı bilmiyorum ama... Eğer olursa bir yarın, adını "umut" koyuyorum... Okumayın bu yazıyı... Buruşuk bir kağıttan bütün özenmişliğime rağmen özensiz sızan satırlar bunlar... Sabah geçen çöp kamyonunun içinde çığlıklarımın sesi öylece gitsin istemedim. Razı gelemedi içim... Öylesine yazdım ama... En önemlisini bil be dost... Yazarken ağladım içiiinnn içiiinn... Yıldızlar söndü yine... Gitme vakti... Yıldızlarla gelmeyen tılsımı, güneşle arama vakti... Bu sabah yine payıma düşen "mutlu"yu oynamak... İçimde kopan fırtınalara aldırmaksızın akreple yelkovanla birlikte koşmak... Dibine kadar huzursuzluk batağının içindeyken yüreğim, dudağımın kenarına yırtık da olsa bir gülüş yerleştirmeliyim... Sonra... Her ihtiyacım olduğunda dişlerimi sıkıp, yüreğimin ucuna susturucusunu takıp, göz pınarımın ucunda hazr bekleyen damlayı ustaca saklayıp belli belirsiz kullanmalıyım onu! Rolüme yetsin yeter... Gerisi kimin umrunda? Senin mi? Hayır!