gozlerine baktım zamanın...
dehşet anını defalarca yaşamış bir seri katil gibiydi ifadesi...
korkmadım ama endişelendim...
hiç korkmam zaten...
ellerini tuttum zamanın, sıcacıktılar, yandım biraz...
üflemedim ama, harlayacaktı cunku ates. bekledim, bıraktım..
hep bırakırım zaten...
saçlarını duzelttim zamanın...
dağılmışlardı...
taramadım ama, içinden hayatlar düşecekti cunku...
temiz kalsın istedim taragım..
acı, gozyası, sahte yasam kırıntıları kalmasın istedim dişlerinin arasında."konuş benimle" dedim zamana..
uzun uzun baktı, hiç değişmedi gozlerindeki dehşet engiz ifade.
tek kelime etmedi,yalvardım, ağladım..
nafile...
yoruldum...
"al beni" dedim zamana...
"gel.." dedi sonunda...
ateşli ellerini yuzumde gezdirdi...
acıdı biraz, ama kızmadım...
optum zamanı..
buz gibiydi yuzu...
dudaklarım donmuş farketmedim, gulumseyemeyene kadar...
kaçmadım...
hiç kaçmam zaten...
kucağına uzandım zamanın...
denize baktım, okyanusa...
"derin midir aklımın almayacağı kadar, senin kadar?" diye düşündüm...
güldüm...
yoruldum ve uyuyakaldım..
hep uyuyakalmaz mıyız zamanın kucağında zaten?